“KIRURGJIA ROBOTIKE ËSHTË SFIDA IME E ARDHSHME”
Në një botë ku mjekësia ndryshon vazhdimisht dhe teknologjia po e ridimensionon qasjen kirurgjikale, Prof. Dr. Sotir Stavridis i përket gjeneratës së urologëve që kanë kaluar transformimin nga kirurgjia klasike e hapur, te laparoskopia dhe deri te epoka moderne e kirurgjisë robotike. Por historia e tij fillon shumë më herët, në një familje ku urologjia nuk ishte vetëm profesion, por edhe traditë.
“Për mua është gjithmonë krenari kur dikush të thotë se ke arritur diçka në jetë dhe se ke tejkaluar gjyshin dhe babanë tënd. Secili prej nesh zhvillohet në periudha të ndryshme të urologjisë. Në fillimet e saj nuk kishte digjitalizim dhe as aparatura moderne të diagnostikimit me imazhe. Sot theksi është edhe më i madh te kirurgjia minimalisht invazive, ku gjithçka realizohet përmes prerjeve shumë të vogla kirurgjikale dhe ku gjithnjë e më shumë aplikohen metoda me traumë minimale të indeve dhe rezultat maksimal. Po zhvillojmë endoskopinë, për gjendje të caktuara laparoskopinë, lazerët dhe atë që përfaqëson kulmin e mjekësisë – kirurgjinë robotike. Çdo gjeneratë ka revolucionin e vet”, thotë Prof. Dr. Stavridis.
“Asnjëherë askush nuk më ka thënë: duhet të bëhesh mjek. Thjesht, gjithçka rreth meje ishte mjekësi”, shton ai.
Ai kishte menduar për disa degë kirurgjikale; kirurgjia abdominale dhe ajo vaskulare i ishin veçanërisht të afërta, por urologjinë e njohu si një fushë që ofron dinamizëm të madh dhe zhvillim të vazhdueshëm teknologjik. Është një nga degët e rralla ku inovacionet ndodhin vazhdimisht dhe sjellin përfitime reale për pacientët.
Specializimin e filloi në vitin 2000, pikërisht në periudhën kur kirurgjia minimalisht invazive po merrte hov të madh.
NË SPITALIN KLINIK “ACIBADEM SISTINA” FUNKSIONON NJË SISTEM I QARTË DHE I NDËRTUAR ME RREGULLA TË FORTA
Karrierën profesionale e nisi si vullnetar në vitin 1999, ndërsa nga viti 2000 deri në vitin 2023 punoi në Klinikën Universitare të Urologjisë. Paralelisht ishte i angazhuar në Universitetin “Shën Kirili dhe Metodi”, ndërsa sot ligjëron në Universitetin e Shtipit. Pas më shumë se dy dekadash në shëndetësinë publike, ai iu bashkua Spitalit Klinik “Acibadem Sistina”, ku veçon rëndësinë e organizimit dhe funksionimit të sistemit.
“Dallimi qëndron te organizimi dhe rregulli. Në Spitalin Klinik ‘Acibadem Sistina’ funksionon një sistem i qartë dhe i ndërtuar me përgjegjësi të përcaktuara, ku secili e di saktësisht rolin dhe detyrën e tij. Kjo krijon rend, ndërsa rendi në mjekësi do të thotë siguri – si për pacientët, ashtu edhe për mjekët. Bashkëpunimi ekipor është i shkëlqyer, nga kolegët më të rinj deri te profesionistët më me përvojë, dhe kjo krijon një atmosferë profesionale ku të gjithë punojnë me të njëjtin qëllim. Besoj se pikërisht organizimi, struktura e qartë dhe respekti i ndërsjellë e rrisin cilësinë dhe i japin stabilitet të gjithë sistemit. Në fund të fundit, mjeku para së gjithash duhet të jetë mjek, ndërsa një sistem i mirë i mundëson ta jetojë këtë profesion në mënyrën më të mirë”, thotë Prof. Dr. Stavridis.
ONKOLOGJIA UROLOGJIKE ËSHTË FOKUSI I TIJ PROFESIONAL
Edhe pse urologjia është një disiplinë e gjerë, fokusi i tij më i madh profesional është onkologjia urologjike.
“Kirurgjia onkologjike përfaqëson sfidën time më të madhe profesionale, veçanërisht kur mund ta realizojmë me qasje minimalisht invazive. Teknikat moderne na mundësojnë të kryejmë ndërhyrje radikale onkologjike me traumë shumë më të vogël kirurgjikale, humbje më të vogël gjaku dhe rikuperim më të shpejtë. Si ‘dashurinë’ time të dytë profesionale do të veçoja kalkulozën urologjike. Përmes incizioneve minimale ose qasjes endoskopike mund ta largojmë me saktësi gurin dhe pacientin praktikisht menjëherë ta çlirojmë nga dhimbja dhe komplikimet. Veçanërisht e rëndësishme është kur me qasjen e duhur i mundëson pacientit të mos varet nga stoma dhe të ruajë cilësinë e jetës. Këto janë momentet kur e ndien vërtet kuptimin e profesionit.”
SFIDA E ARDHSHME E MADHE ËSHTË KIRURGJIA ROBOTIKE UROLOGJIKE
“Gjithmonë kam pasur dëshirë dhe sfidë të punoj në kirurgjinë robotike, sepse sot praktikisht nuk ekziston asnjë publikim serioz shkencor apo institucion prestigjioz shëndetësor në botë që nuk e ka integruar robotikën në arsenalin e vet kirurgjikal. Kjo ndoshta sjell edhe një lloj prestigji, por shumë më e rëndësishme është se sjell përfitim real për pacientin.”
SINQERITETI DHE RESPEKTI NDAJ PACIENTËVE JANË QASJA MË E MIRË
Marrëdhënien mjek–pacient e ndërton mbi sinqeritetin dhe respektin. Ai thekson se një mjek i mirë duhet të ketë ekuilibër mes empatisë dhe distancës profesionale.
“Me pacientët përpiqem gjithmonë të jem i sinqertë, por kurrë brutal. Sinqeriteti është baza e besimit, por mënyra se si e komunikoni të vërtetën është po aq e rëndësishme sa vetë informacioni. Ndonjëherë duhet t’i zgjidhni me kujdes fjalët dhe t’i lini pacientit hapësirë që gradualisht ta pranojë realitetin. Gjithmonë e marr parasysh edhe qëndrimin e familjes; ka situata kur të afërmit kërkojnë që pacienti të mos e dijë të gjithë situatën. Në ato momente duhet gjetur balanca mes etikës mjekësore, humanizmit dhe gatishmërisë psikologjike. Ajo që bëj gjithmonë është ta drejtoj bisedën në mënyrë që pacienti të jetë i vetëdijshëm për rrjedhën e mundshme të ngjarjeve dhe i përgatitur për atë që e pret.”
Jashtë sallës së operacionit, ai flet me buzëqeshje për djemtë e tij. Djali i madh, Stefan, është 19 vjeç e gjysmë dhe studion ekonomi në King’s College. Edhe pse për një periudhë kishte menduar për mjekësinë, ai vetë kërkoi këshillë nga i ati.
“I thashë se është jeta e tij dhe se vendimi duhet të jetë i tij. Unë nuk mund të studioj në vend të tij dhe as t’ia përcaktoj rrugën.”
Djali më i vogël, Matej, së shpejti do të mbushë 15 vjeç dhe ende po i formon interesat e tij. Për momentin tregon interes për mjekësinë, por profesori mbetet besnik ndaj të njëjtit qëndrim.
“Më e rëndësishmja për mua është që ata të jenë të lumtur dhe të përmbushur. Çfarë do të zgjedhin dhe cilën rrugë do të ndjekin, varet nga prirjet e tyre dhe vizioni që kanë për të ardhmen.”
